Legendarni košarkaški trener Duško Vujošević preminuo je danas, ostavljajući iza sebe neizbrisiv trag u srpskom i regionalnom sportu.
Duško Vujošević se dugo borio sa zdravstvenim problemima, koji su se intenzivirali u poslednjim mjesecima. Nedavno je bio hospitalizovan zbog komplikacija nakon transplantacije bubrega, što je dodatno narušilo njegovo zdravstveno stanje. Tokom bogate karijere bio je sinonim za KK Partizan, sa kojim je ostvario najveće uspjehe i izgradio generacije igrača koje su obilježile evropsku košarku. Vujošević je rođen je 3. marta 1959. godine u Podgorici.
Trenerski put započeo je veoma rano, radeći sa mlađim selekcijama, a već sredinom osamdesetih, sa svega 26 godina, preuzeo je prvi tim Partizana, čime je započeta jedna od najvažnijih i najdugovečnijih priča u domaćem sportu. Njegov rad bio je prepoznatljiv po izuzetnoj sposobnosti da u mladim i nedokazanim igračima prepozna vrhunski potencijal. Pod njegovim vođstvom stasavale su generacije koje su kasnije obilježile evropsku i svetsku košarku, od Predraga Danilovića i Aleksandra Đorđevića do Bogdana Bogdanovića, Nikole Pekovića, Jana Veselog i Žofrija Lovernja. Vujošević nije bio samo trener, već i pedagog, koji je insistirao na obrazovanju, disciplini i razvoju ličnosti svojih igrača, često ih podstičući da čitaju i razvijaju šira interesovanja.
Najveće uspjehe ostvario je po povratku u Partizan početkom 2000-ih. U narednoj deceniji klub je pod njegovim vođstvom dominirao domaćom scenom i regionalnim takmičenjima, osvajajući niz titula i trofeja. Vrhunac tog perioda bio je plasman na završni turnir Evrolige u Parizu 2010. godine, kada je Partizan, sa jednim od najmlađih i finansijski skromnijih timova, bio nadomak evropskog vrha. Za te rezultate nagrađen je 2009. godine priznanjem za najboljeg trenera Evrope.
Tokom karijere radio je i u Crvenoj zvezdi, kao i sa reprezentacijama Srbije i Crne Gore, Crne Gore i Bosne i Hercegovine. Na međunarodnoj sceni vodio je klubove u Španiji, Italiji, Rusiji i Francuskoj, uključujući Gvadalaharu, Skavolini, Brešu, CSKA iz Moskve i Limož. Gdje god je radio, ostajao je dosledan svom principu – maksimalan rad, disciplina i jasna hijerarhija u timu.
Poslednje godine njegove karijere obilježili su ozbiljni zdravstveni problemi. Dugogodišnja borba sa dijabetesom dovela je do komplikacija sa bubrezima, zbog čega se povukao iz aktivnog trenerskog posla. Ipak, ostao je prisutan u javnosti kao oštar i precizan analitičar, bez zadrške u kritikama stanja u sportu i društvu. Vujošević ostaje simbol jedne epohe u kojoj su znanje, posvećenost i rad bili ključ uspjeha. Njegovo nasleđe ne čine samo trofeji, već i generacije igrača kojima je trasirao put ka najvećim dometima, kao i sistem vrijednosti koji je ostavio iza sebe.